« تنها زمانی که فرد انسان ، انسان واقعی ، شهروند انتزاعی را دوباره به خویش بازگرداند و انسان به عنوان یک فرد در زندگی روزانه اش ، کار فردی اش و روابط فردی اش به موجودی نوعی تبدیل شود ؛ تنها زمانی که انسان « توانایی های اختصاصی اش » را چون نیروهای اجتماعی بشناسد و سازمان دهد و به این سان دیگر نیروهای اجتماعی را از نیروی خویش به شکل قدرت های سیاسی جدا نکند ، تنها در آن زمان است که آزادی انسان کامل خواهد شد »

( مارکس ، گامی در نقد فلسفه حق هگل )

کسانی که با ادبیات سیاسی ناسیونالیسم کرد آشنایی دارند خوب می دانند که تلاش خستگی ناپذیر کوشندگان این نحله سیاسی تا چه حد معطوف به وارد کردن و دخیل نشان دادن نقش و اهمیت برخی فاکتورها ،  نشانه ها و شاخصه های قومی در محاسبات سیاسی می باشد . برای قومیتی که طیف مذکور مدعی نمایندگی مطالبات سیاسی ، اقتصادی ، فرهنگی و حقوق اجتماعی پایمال شده آن است ، چنین تلاشی می تواند اعتماد آفرین باشد و اتفاقا ً مسئله ما نیز از همین جا آغاز می شود : اعتماد توده ها به سیاستی که ملبس به قومیت پرستی ست .

به عنوان عضوی از جبهه چپ رادیکال می توانیم اعلام کنیم که این جبهه تا کنون در باب خرافی ، گنگ و نامتعین بودن مفاهیمی از قبیل ملت ، قومیت ، نژاد و... کم به بحث و مجادله مکتوب و شفاهی نپرداخته است . پیرامون آنچه که قومگرایان تحت عنوان « نشانه های قومیتی » و در واقع به منظور مرزبندی با دیگرمردمان کشور بر آنها اصرار می ورزند ، می توان عملیات تشکیکی برنامه مندی را تنظیم کرد : می توان صحت ، دقت و اعتبار زبان ، لباس ، سرزمین مادری ، رنگ پوست ، فرهنگ بومی و دیگر نمونه های به ناچار نادقیقی که به منظور اثبات حقانیت و واقعیت مفهوم گنگ ، خرافی و سیالی چون « قومیت » مکررا ً دست آویز ناسیونالیستهای اقوام منطقه قرار می گیرد را به چالش کشید . خواننده می تواند به این منظور به مقالات شماره های پیشین نشریات طیف چپ رادیکال دانشگاه و نیز نوشته آقای روزبه کلانتری در این شماره اخگر ( دفاعیه لرزان قوم پرستی ) مراجعه نماید . ما در این فرصت به این امر نمی پردازیم ...